|
|
|
|||
|
Uczestnicy |
||||
|
Projekt dofinansowany ze środków Unii Europejskiej
|
Uczestnicy festiwalu:
Borowina – Wykrot koło Myszyńca, Polska kierownik zespołu – Andrzej Kaczmarczyk
Koniaków – Koniaków, Polska kierownik: Urszula Gruszka
Kulgrinda – Wilno, Litwa kierownik: Jonas Trinkūnas
Kumaniok – Michanowicze, Białoruś kierownik: LARYSA RYZHKOVA, Siergiej Wyskwarka
Mały Koniaków – Koniaków, Polska kierownik: Urszula Gruszka
RiABINA – Bór koło Augustowa kierownik: Zinajda Ancipow (?)
Ranok – Bielsk Podlaski, Polska kierownik: Elżbieta Tomczuk
Rasica – Soroczi, Białoruś Kierownik: Nadieżda Krupieńkowa
Rossijana – Czerniachowsk Rosja kierownik artystyczny zespołu, koncertmistrz – Walerij Pietrowicz Prichodko chórmistrz zespołu – Tamara Jakowlewa Kriżanowska
Goście festiwalowi:
MeulenÆrds (MŁynarze) – Grande-Synthe, Francja kierownik: Alain Hautcœur
Dautenis – Suwałki, Polska kierownik: Piotr Fiedorowicz
Grodzieńskie Koronki – Grodno, Białoruś kierownik:
Kapela ZPiT „Suwalszczyzna – Suwałki, Polska kierownik: Krzysztof Krzesicki
Opisane niżej obrzędy są tymi, które będą prezentowane podczas prezentacji festiwalowych
|
|
||
|
|
– Wykrot koło Myszyńca, Polska kierownik zespołu – Andrzej Kaczmarczyk
Zespół Pieśni i Tańca
"Borowina" powstał w marcu 2005 r. Założycielem i opiekunem Zespołu jest
Tadeusz Lipka. Członkami Zespołu jest zarówno młodzież gimnazjalna, jak i
osoby starsze. Repertuar zespołu zawiera miejscowe tradycyjne pieśni, tańce
i muzykę ludową. Akompaniament dla zespołu stanowi kapela o składzie
tradycyjnym: harmonia pedałowa, skrzypce i bębenek.
Program, jaki zespół
zaprezentuje podczas festiwalu to wybrane pieśni, głównie leśne, które
śpiewano po zakończonych pracach w polu, biesiadując przy ognisku.
Prezentowane tańce to typowe tańce kurpiowskie, nawiązujące do dawnych
tradycji, jakie tańczono na zabawach wiejskich czy też weselach. |
|||
|
Koniaków – Koniaków, Polska kierownik zespołu: Urszula Gruszka
Zespół „Koniaków” został założony w 1952 roku. W jego repertuarze znajdują się niezmienne od 300 lat autentyczne tańce, muzyka, śpiew i obrzędy – wesele góralskie, szkubaczko (darcie pierza), robota z wełną, robota z lnem, chodzenie po kolędzie w dniu św. Mikołaja. Zespół jest organizatorem improwizowanych wesel góralskich. Do tańca przygrywa zespołowi jedna z najbardziej znanych kapel w Beskidzie Śląskim – kapela „Wałasi”. Zespół występuje w krajowych i międzynarodowych festiwalach folklorystycznych. Jest zdobywcą najbardziej prestiżowej w dziedzinie folkloru Nagrody im. Oskara Kolberga, przyznawanej przez Ministra Kultury.
Redyk Wiosenny zwyczaj mieszania owiec (redyk) związany jest z wyprowadzeniem owiec po zimie na halę między 15 a 20 dniem maja. Główną rolę odgrywał baca. Owce skrapiano święconą wodą i okadzano w celu przeciwdziałania urokom i złym mocom. Obrzęd kończą wspólne tańce, śpiew i muzyka. Na holę (halę) przychodzą panny i kawalerowie; zabawę przy pierwszym wypasie wieńczy dojenie owiec i wyrób sera na hali.
|
||||
|
– Wilno, Litwa kierownik zespołu: Jonas Trinkūnas
Zespół rytualnego folkloru
Kulgrinda rozpoczął działalność w 1990 r., w czasie, kiedy Litwa
przechodziła swe odrodzenie. Kulgrinda oznacza tajemniczą brukowaną
drogę pod wodą, prowadzącą do zamku poprzez bagna i jeziora. Kulgrinda jest
także ścieżką inicjacji.
Jove Obchody święta pierwszej wiosennej zieleni – piosenki, zabawy, tańce, nawiązują do pierwszych wiosennych błyskawic i dedykowane są Perkunowi, naczelnemu bóstwu panteonu bałtyjskiego, który w tym czasie budzi ziemię do życia. Pieśni kierowane są do wód, do wzgórz; nawiązują do tematyki słońca.
|
||||
|
– Michanowicze koło Mińska, Białoruś kierownik zespołu: LARYSA RYZHKOVA, Siergiej Wyskwarka
Dziecięcy zespół folklorystyczny „Kumaniok” jest młodszą grupą autentycznego folklorystycznego zespołu „Kałychanka”; samodzielnie uczestniczył w festiwalach na Białorusi, Ukrainie, w Mołdawii. „Kumaniok” wykonuje ludowe pieśni w tradycyjnym wykonaniu. Śpiewa lekkim, czystym głosem. W jego repertuarze są pieśni, bajki i dziecięce zabawy spisane od autentycznych wykonawców. Zespół występuje w pięknych strojach, szytych na wzór strojów z XIX wieku.
Wiosna – czucha – bałabucha Program prezentuje fragmenty wiosennych zabaw: wiosenne „hukanie”, pieśni, korowody, gry i zabawy.
|
||||
|
– Koniaków, Beskid Śląski, Polska kierownik zespołu: Urszula Gruszka
Zespół regionalny Mały Koniaków został założony w 1954 r. Skupia dzieci w wieku od 6 do 15 lat i propaguje rodzimy, autentyczny folklor Beskidu Śląskiego. Jest zdobywca wielu nagród krajowych i zagranicznych, występował w Polsce, Turcji Grecji, Anglii, Słowacji, Czechach, Rosji, na Węgrzech. W repertuarze zespołu znajdują się pieśni, muzyka i obrzędy związane z nadejściem wiosny, kolędowania, zabawy dziecięce. Dzieci uczą się także gry na instrumentach ludowych: na rogu, okarynie, fujarce, trombicie, skrzypce heligonka.
Drzegorze i Marzanny Drzegorze byli to trzej chłopcy, odświętnie ubrani, z biskupimi czapkami na głowach. Chodzą oni po domach na św. Grzegorza (12 marca) z małą przystrojoną brzózką i dzwoneczkami; w progu domu śpiewają piosenki o nadejściu wiosny. Marzanny to dwie dziewczynki ubrane w stroje góralskie, odwiedzające domy i śpiewające piosenki. Jedna trzymała szmacianą lalkę (marzannę) ozdobioną kolorowymi wstążkami i koralami; druga miała koszyk, do którego gospodyni wkładała jajka.
|
||||
|
– Bór koło Augustowa kierownik zespołu: Zinajda Ancipow
„RABINA” powstała w 1988 i jest jedynym zespołem folklorystycznym staroobrzędowców w Polsce. Wykonują w zbliżonym do nowogródzko-pskowskiego dialekcie języka rosyjskiego dawne pieśni weselne, ballady i korowody, choć śpiewają także inne pieśni rosyjskiego rodowodu. Zgodnie ze swoją tradycją nie używają instrumentów muzycznych (także dawne tańce-korowody odbywają się wyłącznie przy akompaniamencie śpiewu). Obecnie zespół składa się ze śpiewaczek urodzonych w podaugustowskich wsiach - Gabowych Grądach i Borze.
|
||||
|
– zespół Ukraińców podlaskich, Bielsk Podlaski, Polska kierownik zespołu: Elżbieta Tomczuk
Zespół folklorystyczny „Ranok” („Poranek”) istnieje od 1995 r. przy Bielskim Domu Kultury. W zespole śpiewają dzieci oraz młodzież ucząca się języka ukraińskiego w Zespole Szkół im. Adama Mickiewicza w Bielsku Podlaskim. Repertuar zespołu wypełniają – ciągle jeszcze kultywowane na Podlasiu – tradycyjne ukraińskie pieśni obrzędowe (wiosenne, rohulki, sianokosne, kupalskie, żniwne, weselne, kolędy, szczedriwki), liryczne, a także ogólne, znane piosenki ukraińskie. Wraz z grupą instrumentalną Ranok koncertował już na Ukrainie, Słowacji, a także w Rumunii, Belgii i Francji. Zespół uczestniczy we wszystkich imprezach organizowanych przez Związek Ukraińców Podlasia. Jest laureatem wielu konkursów i festiwali.
Pieśni wiosenne, gry i zabawy dziecięce na Podlasiu Na Międzynarodowy Festiwal Ludowych Zespołów Tanecznych „Źródliska” zespół „Ranok” przygotował pieśni, gry i zabawy dziecięce związane z nadejściem wiosny. Pieśni śpiewane na Podlasiu po świętach Wielkiej Nocy nazywane są rohulkami (ohulkami). Wykonuje się je głównie w ciągu jednego tygodnia, do Niedzieli Przewodniej. Nazwa tych utworów pochodzi najprawdopodobniej od miejsca, w którym były wykonywane – czyli od rogu ulicy. Poczynając od Poniedziałku Wielkanocnego, młodzież licznie wychodziła na ulicę, radując się z nadejścia wielkiego święta Zmartwychwstania Pańskiego i wiosny. Rohulki śpiewano niemal w każdej podlaskiej wsi. Najczęściej były to pieśni jednogłosowe. Później, po niedzieli przewodniej śpiewa się wełnianki i sadońki. Nasza prezentacja to połączenie pieśni i dziecięcych ludowych gier i zabaw.
|
||||
|
– wieś Soroczi, powiat Lubań, Białoruś Kierownik zespołu: Nadieżda Krupieńkowa
Folklorystyczny zespół taneczny „Rasica” został założony w 1991 r. przez obecnego kierownika, Nadieżdę Krupieńkową. Zespół tworzą najlepsze pary taneczne z okolicy. Repertuar zespołu zawiera miejscowe tradycyjne pieśni, tańce i muzykę ludową, która do niedawna funkcjonowała w całości we wsi Soroczi i okolicach. Zespół odtwarza je ze szczególną pieczołowitością, starając się zachować ich autentyczność. Akompaniament tworzą popularne w regionie, sięgające historią XVIII wieku instrumenty – harmonia i bęben. Kostiumy zespołu to chłopskie stroje z końca XIX i początku XX wieku: koszula (rubaszka), tradycyjne nakrycie głowy, fartuchy oraz spódnice. Wszystkie stroje są ręcznie tkane i wyszywane. Przez 15 lat działalności zespół dał niezliczoną ilość koncertów, jest zdobywcą licznych nagród na białoruskich festiwalach twórczości ludowej.
Wieczorem na ławeczce Program zbudowany jest w formie wiejskiej zabawy na świeżym powietrzu. Tradycyjnie w czasie długiej zimy, życie chłopów toczyło się w ciasnych wiejskich izbach i to w nich odbywały się spotkania towarzyskie i zabawy z muzyką i śpiewem. Z nadejściem wiosny i ciepłych dni spotkania te przenosiły się na przydomowe ławeczki. Tu zbierały się dziewczęta i śpiewały pieśni; do nich przyłączali się chłopcy, koniecznie z harmonią. Zabawy te trwały nieraz do późna w nocy. Program koncertu „Rasicy” przywołuje tradycyjne wiosenne wiejskie spotkania towarzyskie wsi Soroczi w powiecie lubańskim, z połowy XX wieku.
|
||||
|
Rossijana – Czerniachowsk Rosja kierownik artystyczny zespołu, koncertmistrz – Walerij Pietrowicz Prichodko chórmistrz zespołu – Tamara Jakowlewa Kriżanowska
Swoje 35-letnie istnienie Zespół Pieśni i Tańca „Rossijana” zawdzięcza utalentowanemu człowiekowi – W. I. Iwanowowi. „Rossijana” wychował dwa pokolenia młodzieży Czerniachowska. Nie ma wśród nich ludzi obojętnych. Wszyscy poznają radość tworzenia; spotkanie z tańcem i pieśnią zostawia ślad w sercu każdego wychowanka. Na bałtyckiej ziemi, kultywowanie tradycji ludowych jest potrzebne ludziom jak powiew świeżego powietrza, konieczne dla podtrzymania tradycji przywiezionych na tę ziemię z różnych zakątków Rosji. Zespół jest laureatem wielu nagród i wyróżnień na festiwalach w Związku Radzieckim i Rosji. Występował z koncertami w Rosji oraz za granicą, między innymi w Bułgarii i Niemczech
Wiosenna zabawa wiejska Tradycyjnie po Wielkanocy młodzież spotyka się przed domami, aby się bawić. Wiejskie zabawy, tańce, pieśni jednoczyły młodzież – chłopcy wybierali panny, zaś dziewczęta przyglądały się chłopakom. Cykl świątecznych spotkań kończył się wraz z początkiem wiosennych prac polowych.
|
||||
