|
|
Info o filmach
|
|||
|
|
Informacje o filmach
Ukraina Scenariusz Jerzy Hoffman, Tadeusz Iwański Reżyseria Jerzy Hoffman Zdjęcia Jarosław Żamojda, Bohdan Wierzbicki Muzyka Krzesimir Dębski, wykonanie Lwowska Kameralna Orkiestra Symfoniczna, Chór Kamerallistów Polskich, Ukraiński Chór Cerkiewny film dokumentalny (hist.), Polska 2007
„Ukraina – narodziny narodu” to znakomicie udokumentowany i żywo zrealizowany filmowy portret ukraińskiego narodu, od chrztu Rusi Kijowskiej w 988 roku po pomarańczową rewolucję. Dokument składa się z czterech części, dotykających przełomowych wydarzeń historycznych naszego wschodniego sąsiada oraz jego kultury i obyczajów: „Od Rusi do Ukrainy” (chrztu Rusi Kijowskiej w 988 roku do likwidacji Siczy Zaporoskiej w 1775 roku); „Ukraina czy Małorosja” (od końca XVIII w. do początków XX w.); „Na wieki razem” (od pokoju ryskiego w 1921 r. do zakończenia konferencji w Jałcie w 1945 r.); „Niepodległość” (od końca II wojny światowej aż do wyborów prezydenckich i „Pomarańczowej Rewolucji” w roku 2004 – chwili, kiedy to Ukraina znalazła sie na ustach całego świata. W ostatniej części pokazany jest między innymi powojenny terror i represje władz sowieckich oraz forsowna rusyfikacja Ukrainy w latach 70. XX wieku). Jerzy Hoffman –jeden z najlepszych i najpopularniejszych reżyserów polskich. Urodził się w 1932 r. w Krakowie. W 1940 r. został wywieziony na Syberię, skąd wrócił do Polski po zakończeniu wojny. Ukończył wydział reżyserii na moskiewskim WGiK-u (1955). Epokę realizacji wielkich widowisk filmowych adresowanych do szerokiej publiczności rozpoczął filmem Pan Wołodyjowski” (1969). Jest laureatem licznych nagród i wyróżnień, wśród nich został również odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla kultury polskiej oraz tytułem honorowym „Zasłużony dla kultury narodowej”. Jego filmy były nagradzane na wielu festiwalach filmowych w Polsce i Europie.
Polecamy: http://www.rp.pl/artykul/128628.html http://www.quest-europe.eu/tl_files/layout/pdf/ukraina-narodziny-narodow.pdf
Na grzbiecie czarnego kota
Scenariusz Igor Torotko Reżyseria Iwan Pawłow Zdjęcia Andriej Gierasimczik Muzyka Władimir Kondrucewicz W rolach głównych Michaił Zygalov, Walerij Prochorov, Aleksandr Denisov, Wiera Polakova, Olga Klebanowicz film fabularny (kom.), Białoruś 2008
Pewnego razu staruszek Lecha pożałowawszy moknącej na deszczu kobiety zakupił u niej kupon na loterię i wygrywa niemałą sumę pieniędzy. Jak rozporządzić taką bogactwem na stare lata? Staruszek wraz z równie sędziwym kolegą postanawiają poradzić sobie po swojemu… Pogodny film o szerokiej ludzkiej duszy, o najgłębszym sensie pojęcia „przyjaźń”. Dowodzi, że każdy z nas ma swego anioła i że niekiedy te anioły schodzą na ziemię, jednak mogą pomóc nam tylko przez ludzi o dobrych sercach. I pamiętajcie: jeśli jedziecie na grzbiecie czarnego kota, on w żaden sposób nie może przebiec wam przez drogę, a to znaczy, że sukces nigdy was nie porzuci.
Polecamy: http://kp.by/daily/24113.3/337112/
Piotr Koniuch
Scenariusz Anatolij Ałaj Reżyseria Anatolij Ałaj Zdjęcia Nikołaj Sidorczenko Muzyka Władimir Korolczuk film dokumentalny, Białoruś 2008
Opowieść o życiu wielkiego białoruskiego śpiewaka, solisty chóru dońskich kozaków. Oklaskiwał go cały świat, ale w jego ojczyźnie nie znał go nikt.
Jak Niestierka z jarmarku jechał
Scenariusz Dmitrij Jakutowicz Reżyseria Igor Wołczek Rysownik A. Matuszewska film animowany, Białoruś 2007
Popularny bohater ludowych opowieści i legend Nestierka wybiera się na kiermasz sprzedawać gliniane figurki. Po drodze spotyka głupiego Nikołkę. Pomysłowy Nestierka zaczyna uczyć go życia… Film brał udział w MFF w Suzdalu (2008). Igor Wiktorowicz Wołczek – reżyser, scenograf, rysownik, kompozytor. Urodził się w 1946 r. w Mińsku. Ukończył Państwowe Konserwatorium w klasie fortepianu. Do studia filmowego „Belarusfilm” przyszedł w 1968 r., początkowo jako asystent scenografa, później został reżyserem. Napisał muzykę do przeszło 40 filmów (dokumentalnych, fabularnych, animowanych). Tworzył scenografię do wielu filmów realizowanych w macierzystym studiu filmowym. Jest laureatem wielu międzynarodowych festiwali filmowych (na Białorusi, w Polsce, Niemczech). W 2004 r. trzy filmy animowane Wołczka weszły do kanonu światowej animacji („Capriccio”, „Scherzo”, „Pastorał”).
Kadet
Scenariusz Jewgenij Amelczenko, Walentina Bielko, Anatolij Żuk Reżyseria Witalij Dudin Zdjęcia Dmitry Rud Muzyka Władimir Kondrusewicz W rolach głównych Polina Syrkina, Andriej Sieńkin, Rusłan Czernieckij film fabularny (dramat), Białoruś 2009
Akcja filmu dzieje się w pierwszych latach po wojnie, w zachodniej Białorusi. Wojna już się skończyła, ale o pokoju nie można jeszcze mówić. Ludzie, którzy niedawno byli dobrymi sąsiadami, stają się wrogami. Młody Denis Mieszko przyjeżdża na wakacje do swej wsi i dowiaduje się, że zabito jego wujka – najbliższą mu osobę. Chłopak chce wytropić zabójcę i zemścić się. Witalij Dudin – urodzony w 1943 r., absolwent Moskiewskiego Instytutu Sztuk i Państwowej Wyższej Szkoły Teatralno-Scenograficznej, reżyser, aktor, scenarzysta. „Kadet” jest jego dziesiątym filmem.
Niabaczany kraj
Scenariusz Wiktor Asliuk Reżyseria Wiktor Asliuk Zdjęcia Jurij Dakuczajew Muzyka Wiktor Kapyćko W rolach głównych Andriej Kowalczuk, Swietłana Każamiakina, Igor Dzanicew film fabularny (psych.) Białoruś 2006
Film na motywach opowiadania klasyka białoruskiej literatury Michaiła Zareckiego „Oj, leciały gęsi”, adresowany do widza myślącego, analitycznego. Wiktor Asliuk – reżyser, dokumentalista, członek Europejskiej Akademii Filmowej, laureat międzynarodowych festiwali filmowych.
Samotni
Scenariusz Alvydas Bausys, Jonas Vaitkus Reżyseria Jonas Vaitkus Zdjęcia Algimantas Mikutenas Muzyka Kipras Mašanauskas W rolach głównych Saulius Balandis, Brigita Bublytė, Povilas Stankus, Danutė Vidugyrytė film fabularny (dramat), Litwa 2004
To wstrząsający obraz 10-letniej walki Litwinów z sowiecką okupacją. Film rzuca nowe światło na życie ludowego bohatera litewskiego Juzoasa Lukaa-Daumantasa, legendarnego partyzanta, który walczył o niepodległość Litwy w kraju i na Zachodzie. Tam właśnie poznał Nijale, miłość swojego życia, którą jednak zostawił, by kontynuować walkę w swojej ojczyźnie. Dwaj bracia Lukaa zostali zamordowani przez Sowietów, a dwaj zesłani na Syberię, jego ojciec popadł w szaleństwo Juzoas zginął z rąk sowieckich służb specjalnych w wieku trzydziestu lat. Jonas Vaitkus, jeden z najbardziej znanych w Europie, obok reżysera Oskara Koršunovasa i aktorki Ingeborgi Dapkūnaitė, litewski reżyser. Urodzony w 1944 r. jest absolwentem Państwowego Instytutu Teatru, Muzyki i Kinematografii w Leningradzie Był dyrektorem artystycznym Narodowego Teatru w Kownie (1977-1988( oraz Narodowego Litewskiego Teatru Dramatycznego w Wilnie (1989-1995). Laureat wielu nagród teatralnych i filmowych, twórca wielu filmów i ponad 60 przedstawień teatralnych.
Polecamy: http://www.obuolys.lt/kinozona/filmas/534-vienui-vieni.html
Las bogów
Scenariusz Algimantas Puipa, Ričardas Gavelis Reżyseria Algimantas Puipa Zdjęcia Algimantas Mikutenas W rolach głównych Steven Berkoff, Valentinas Masalskis, Liubomiras Laucevičius, Rolandas Boravskis, Robertas Urbonas, Monika Bičiunaitė film fabularny (dramat), Litwa 2005
Historia człowieka, artysty, myśliciela, który pozostał niezłamanym więźniem dwóch reżimów – sowieckiego i nazistowskiego. Film zbudowany na niezwykłej stylistyce, oryginalnej dramaturgii i reżyserii, jest ekranizacją jednej z najlepszych litewskich powieści napisanej przez pisarza-intelektualistę Balysa Sruogę. Pozornie obraz o tematyce obozowej, jest to utwór pełen wisielczego humoru, a jego ironia dotyczy nie poszczególnych ludzi, ale całej ludzkości, z której przyzwolenia mógł zaistnieć taki koszmar. Pomimo usterek językowych (w filmie używane są trzy języki, w tym polski, jednak ten ogranicza się wyłącznie do przekleństw), „Las bogów” stał się najlepiej oglądalnym i najbardziej kasowym filmem litewskim. Algimantas Puipa, ur. w 1951 r., jeden z najbardzej znanych litewskich reżyserów filmowych. Najczęściej tworzy według współczesne literatury litewskiej, często z ironicznym podejściem. Jego filmy zdobyły wiele nagród na międzynarodowych festiwalach filmowych. Jest członkiem Litewskiego Instytutu Kinematografii.
Ty to ja
Scenariusz Krystijonas Vildziunas Reżyseria Krystijonas Vildziunas Zdjęcia Vladas Naudžius Muzyka Linas Rimša W rolach głównych Andrius Bialobžeskis, Jurga Jutaitė, Mykolas Vildžiūnas, Renata Veberytė Loman, Daiva Jovaišienė, Silvia Ferreiri film fabularny (przyg.), Litwa/Niemcy 2006
Niecodzienny dramat rodem z Litwy. Samotny architekt, ciężko pracujący, pokonujący codzienne przeszkody i ciągły brak wiary w siebie, rzuca pracę w biurze, zrywa w końcu związki, którym brakowało miłości i chce zmienić swoje życie. Realizuje swoją wizję: własnymi rękami, na trzech świerkach, ponad ziemią buduje dom z drewna. Gdy dom jest już gotowy, pustka zaczyna znowu wkradać się do jego serca. Do czasu, gdy w dziwny sposób w lesie pojawia się kobieta… „Aš esi tu (jesteś mną, You Am I) – tłumaczy reżyser – to powitanie Majów, które oznacza: wszyscy jesteśmy jednością. Jak większość paradoksów myślowych ten zwrot należy bardziej odczuwać, niż rozumieć. Ten film też trudno zracjonalizować. Jego sens nie polega na treści, ani na tym, o czym opowiada. Trzeba go raczej czytać między obrazami.” (filmweb.pl)
Getto
Scenariusz Joshua Sobol Reżyseria Andrius Juženas Zdjęcia Laimas Kairys Muzyka Anatolius Šenderovas W rolach głównych Heino Ferch, Sebastian Hülk, Jörg Lamprecht, Erika Marozsán film fabularny (dramat wojenny), Litwa/Niemcy 2006
Film litewskiego reżysera Audriusa Juzenasa został nakręcony na podstawie sztuki Joshuy Sobola o autentycznych wydarzeniach z getta w Wilnie z czasów II wojny światowej. Piękna Żydówka Haya zostaje skazana na śmierć przez 20-letniego porucznika Kittela, Jednak pod wrażeniem nieprzeciętnej urody i wdzięku Hayi, waha się. Dowiaduje się, że Żydówka była niegdyś aktorką i śpiewaczką i postanawia stworzyć na terenie getta teatr. W podjęciu decyzji pomaga mu jego miłość do muzyki i sztuki, a także szef żydowskiej policji Gens, który przekonuje przełożonego, że będzie to jednocześnie propaganda „humanitarnego” nazizmu, co rozsławi jego imię. Sam Gens natomiast dzięki temu projektowi może uratować wielu swych rodaków przed niechybną śmiercią...
Ładunek 200
Scenariusz Aleksiej Bałabanow Reżyseria Aleksiej Bałabanow Zdjęcia Aleksandr Simonow W rolach głównych Agniwa Kuźnicowa, Aleksiej Połujan, Leonid Gromow, Aleksiej Serebriakow, Jurij Stiepanow, Aleksandr Baszirow film fabularny, Rosja 2007
Kolejny obraz reżysera znanych w Polsce filmów „Brat” i „Brat 2”. Naturalistyczny dramat oparty na autentycznych wydarzeniach. Akcja toczy się w Związku Radzieckim w roku 1984, w czasie pierestrojki i wojny w Afganistanie. Samoloty wojskowe z trumnami (tytułowymi ładunkami 200) nie omijają nawet tak małych miast jak Leninsk, w którym mieszka młoda dziewczyna – bohaterka filmu, córka lokalnego prominenta. Pewnego wieczoru dziewczyna zostaje uprowadzona, a w tym samym czasie na peryferiach miasteczka zostaje popełnione okrutne morderstwo. Rozwój śledztwa prowadzonego, jak się okazuje, przez samego oprawcę, staje się trudnym do zniesienia przez widza, potwornym piekłem na ziemi. Brutalny obraz Rosji, która spaliwszy wszystkie swe świętości nurza się w nihilizmie, bez nadziei, że zbrodnia doczeka się kary. Szokujący ilustracja siły systemu i jego wpływu na ludzi, wg The Times’a najbardziej kontrowersyjny rosyjski film roku. Aleksiej Bałabanow – rosyjski reżyser i scenarzysta filmowy. Urodził się w 1959 r., ukończył eksperymentalny wydział filmowy. Na początku lat 90. wyreżyserował swoje pierwsze filmy długometrażowe. Jednym z jego pierwszych filmów był „Zamek” na podstawie prozy Franza Kafki (1994).
Wojna i pokój
Scenariusz Siergiej Bondarczuk Reżyseria Siergiej Bondarczuk Zdjęcia Anatolij Petritski, Aleksandr Szelenkow Muzyka Wiaczesław Owczynnikow W rolach głównych Liudmiła Saweliewa, Wiaczesław Tikonow, Giennadij Iwanow, Irina Gubanowa, Antonina Szuranowa, Siergiej Bondarczuk film fabularny (hist.), Rosja 1966
Jedna z najsłynniejszych ekranizacji rosyjskiej epopei narodowej Lwa Tołstoja. Zrealizowana z olbrzymim rozmachem wzbudziła wielkie emocje i zdobyła uznanie zarówno u widzów jak i krytyków filmowych na całym świecie. W 1969 została uhonorowana Oskarem dla najlepszego filmu zagranicznego. Na potrzeby produkcji wykonano ponad 35.000 kostiumów, zaangażowano prawdziwe pułki kawalerzystów, a ponad 120.000 żołnierzy zatrudniono jako statystów do scen zbiorowych. Ten bliskoośmiogodzinny epicki obraz w nieprzeciętny sposób oddaje realia wielkich bitew, a olbrzymie nakłady na scenografię pozwoliły z niezwykłym autentyzmem ukazać życie codzienne XIX-wiecznej Rosji. Rozgrywający sie na tym tle romans Nataszy Rostowej i księcia Andrzeja Bołkońskiego jest jedną z najpiękniejszych historii miłosnych wszechczasów. Film otrzymał Nagrodę Amerykańskiej Akademii Filmowej dla najlepszego obrazu obcojęzycznego. Siergiej Bondarczuk – rosyjski reżyser pochodzenia ukraińskiego, scenarzysta filmowy i aktor. Jako aktor zadebiutował w roku 1937 w Teatrze Taganroskim. W wieku 32 lat został, jako najmłodszy w historii aktor, uhonorowany tytułem Narodowego Artysty ZSRR. Najważniejsze filmy Bondarczuka zostały nakręcone według słynnych powieści i opowiadań: Los człowieka Michaiła Szołochowa oraz Wojna i pokój Lwa Tołstoja (1968).
12 miesięcy
Scenariusz S. Marszak, N. Erdman Reżyseria M.Botow Muzyka M. Wajnberg film animowany, Rosja
Wyspa
Scenariusz Dmitrija Soboliewa Reżyseria Paweł Łungin W rolach głównych Piotr Mamonow, Wiktor Sochorukow, Dmitrij Diużew i Wiktor Suchorukow film fabularny, Rosja 2006
„Wyspa” Pawła Łungina to jeden z tych filmów, po których nie wychodzi się z kina obojętnym. To historia życia z poczuciem grzechu i historia o umiejętności prawdziwego wybaczania. Mimo że toczy się na odległej wyspie, gdzieś na końcu świata, a osadzona jest głęboko w religijnej tematyce, przekazuje wartości uniwersalne. Paweł Łungin uważany jest za jednego z najbardziej wartościowych współczesnych reżyserów rosyjskich. Już za swój debiutancki film „Taxi Blues” otrzymał nagrodę dla najlepszego reżysera i nagrodę Jury Ekumenicznego na MFF w Cannes oraz nominację do Cezara i Independent Spirit Award dla najlepszego filmu zagranicznego. Jego kolejne obrazy zapraszane były na prestiżowe międzynarodowe festiwale.
Wygnanie
Scenariusz Artiom Melkumian, Oleg Negin Reżyseria Andriej Zwiagincew Zdjęcia Michaił Krichman Muzyka Arvo Pärt W rolach głównych Konstantin Ławronienko, Aleksandr Bałujew, Maria Bonnevie film fab. (dramat), Rosja 2007
Mistyczna, niezwykle wymagająca, potrzebująca skupienia opowieść o samotności współczesnego człowieka, o braku zrozumienia i trudnych relacjach międzyludzkich. Kino Zwiagincewa opowiada o rozdartej duszy człowieka, o nieokiełznanych emocjach i zatrutej miłości. Poetycki kadr opowiada jakby jeszcze jedną historię poza tą, która rozgrywa się między bohaterami samego dramatu. Andriej Zwiagincew przyrównywany do Andrieja Tarkowskiego twórca, pozostaje niezwykle wierny i tożsamy klasyce kina rosyjskiego. Film nagrodzony kilku światowych festiwalach m.in. na MFF w Cannes i MFF w Moskwie (2007). Andriej Zwiagincew urodził się w 1965 r. Ukończył szkołę teatralną w Nowosybirsku, gdzie grywał niewielkie role w tamtejszym teatrze. Zrealizował monodram na podstawie „Wspomnień z domu umarłych” Fiodora Dostojewskiego. Przełom w postrzeganiu reżysera nastąpił w roku 2003, kiedy nakręcił pełnometrażowy film „Powrót”, który został nagrodzony Złotym Lwem w Wenecji.
|
Organizator: Projekt współfinansowany ze środków finansowych
Urzędu Marszałkowskiego Województwa
Podlaskiego w Białymstoku
Partnerzy medialni:
|
||
